Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Annabel, meisje met syndroom van Apert - Na de operatie
Annabel, meisje met syndroom van Apert

Description

Ik ben Annabel en geboren op 5 december 2001 met het syndroom van Apert. Hier vertel ik mijn belevenissen.


My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends
* mijn eigen website

Na de operatie

Op vrijdag 13 maart werd ik dus aan beide ogen geopereerd in het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Om kwart voor acht moesten we ons al melden. Mama had me om 6 uur nog wakker gemaakt om iets te drinken, want daarna moest ik nuchter blijven. Maar ik was te slaperig. Vanaf 8 uur hebben we lekker op de afdeling gespeeld en om 10 uur was ik al aan de beurt. Mama ging met me mee naar de "slaapdokter". We hadden van te voren al afgesproken dat ik met een kapje in slaap zou vallen en niet via een infuus. Gelukkig, want na de operatie was ik aan een arm op mijn pols helemaal blauw en zat het infuus aan de buitenkant op de andere hand.

Om kwart over 11 werd papa geroepen omdat ik naar de uitslaapkamer zou gaan. En nog een uur later was ik terug op de afdeling.

Ik moest huilen omdat ik wilde dat de pleisters van mijn ogen af gingen. Ik wist niet dat ik maar een pleister had en die mocht er van de verpleegster af. Maar ik kreeg mijn ogen gewoon niet open! Ik at een boterhammetje en viel weer in slaap.

Toen ik wakker werd, had ik erg veel pijn en daar moest ik vreselijk bij huilen. Ik was echt overstuur. Gelukkig nam de verpleegster mij serieus en bracht ze mij een pijnstiller. Maar toen die na een half uur nog niet werkte, belde ze naar de anaestesie voor raad. Ondertussen bleef ik huilen, klagen en soms viel ik even in slaap.

Ik mocht om 2 uur naar huis, maar het ging niet vanwege de pijn. Omdat het infuus er nog in zat, kreeg ik nog een derde pijnstiller via dat infuus. Dat zou er in 20 minuten indruppelen. En toen viel ik in een diepe diepe slaap.

Daarna is de oogarts nogmaals geweest en ook de anaestesist. Mijn ogen waren rood doorlopen van een gesprongen bloedvat en volgens de dokter moesten mijn ogen wel raar voelen door de hechtingen, maar verder vond ze niks vreemds.

Om 5 uur mochten we naar huis en toen was ik pijnvrij, wel een beetje high. Ik kreeg mijn ogen nog steeds niet open, maar ik wilde wel Tv kijken en een broodje eten. Op tijd naar bed en na een goede nacht kreeg ik zaterdag mijn ogen met een beetje moeite toch open. Ik was de hele dag nog wel duf en ik schrok heel erg toen ik mezelf in de spiegel zag. Verder een rustig dagje thuis gehad, maar in de avond werd ik erg moe en niet zo lekker. Vroeg naar bed dus. In de nacht moest ik toch een keer overgeven maar zondag was ik weer helemaal mezelf, met grapjes en al.

Maandag moest ik naar de oogarts voor controle en ze was erg tevreden. Elke dag worden mijn ogen witter en ze dacht dat ze stand van mijn ogen ook verbeterd was, maar over enkele weken zien we pas echt het resultaat. Ondertussen ga ik weer naar school en naar de gym, nog niet zwemmen, en speel ik lekker buiten. Alleen op het zand en strand nog even niet. Ik zou geen infectie in mijn oog willen, dus nog even oppassen!

Zo dat was operatie nummer 13 of zo. Ik ben de tel een beetje kwijt geraakt.


Posted: 21:38, 19/3/2009
Add Comment

<- Last Page | Next Page ->