Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Annabel, meisje met syndroom van Apert - Operatie geslaagd, the day after
Annabel, meisje met syndroom van Apert

Description

Ik ben Annabel en geboren op 5 december 2001 met het syndroom van Apert. Hier vertel ik mijn belevenissen.


My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends
* mijn eigen website

Operatie geslaagd, the day after

Annabel is zo'n dapper meisje! Ongeloofljk hoe kranig zij zich heeft gedragen. Echt ongelooflijk. Op donderdagochtend mocht ze tot 7 uur eten. Ze heeft dus een dikke fles pap gehad en daarna mocht ze alleen nog maar helder drinken. Ze heeft een keer om een boterham gevraagd en toen dat niet mocht, begreep ze het helemaal.

Ze wilde niet meer buiten spelen, ze wachtte rustig af tot ze naar het ziekenhuis kon. Nog nooit eeen kind zo blij gezien dat ze naar het ziekenhuis mocht. Ze vindt de speelkamer heel erg leuk, dus daar rende ze ook naartoe. We waren om 11.30 uur in het ziekenhuis. Papa bracht Binck naar opa en oma in Utrecht.

Om 12.30 uur mocht de Emla zalf op. Dat heeft mama gedaan, want de verpleegster was het vergeten. De zal zorgt ervoor dat de huid plaatselijk verdoofd voor het prikje van het infuus. Annabel liet het rustig gebeuren. Ze deed vervolgens heel voorzichtig met haar handje om de zalf niet te verpesten.

 

Toen ze om 13.30 uur naar de operatiezaal mocht, deed ze ook helemaal niet moeilijk. Pyjamaatje van het ziekenhuis aan, in bed en naar boven toe. No problem.

Ook bij de anaestecisten bleef ze doorkletsen dat ze lekker ging slapen. Even keek ze op toen ze het infuus prikten, maar ook dat liet ze verder gebeuren. Toen gaapte ze en even later was ze in slaap. Ze stibbelde toen pas tegen, maar mama heeft haar een dikke knuffel gegeven en beloofd dat papa er zou zijn als ze wakker werd.

Na 3 kwartier kregen we van de arts te horen dat het heel goed was gegaan. Ze had wel enorme amandelen in haar keel, zo groot dat ze bijna tegen elkaar aan zaten. Ze zal zeker opknappen. Ze hebben bovendien niet echt hoeven te schrapen, het was allemaal heel goed verlopen. De neusamandelen waren erg goed, dus die hebben ze laten zitten. Haar oren zaten echter vol met veel taai slijm. Dat is schoongemaakt en nieuwe buisjes zijn geplaatst. Ze zal nu veel beter horen.

Toch zielig, want ze moet er erg last van hebben gehad, maar ze zegt niks.

 

Papa was op de uitslaapkamer. Daar werd ze wel overstuur en moest ze erg huilen, Kwam veel bloed uit haar neus (met het snot mee). Er was wat onenigheid onder de afdelingen; de IC wilde haar niet hebben, wisten nergens van (ik had notabene die ochtend nog gebeld of er plek was!) en de zaal midden/zuid, waar we vandaan kwamen, had opdracht haar naar de IC te brengen. Over en weer gebeld, totdat ze op de uitslaapkamer er genoeg van hadden en Annabel naar de IC brachten; de arts had het tenslotte gezegd. Annabel vond het erg lang duren en raakte erg overstuur. papa idem dito. Toch weer slecht van zo'n zekenhuis!

 

Mama stond op de IC te wachten en toen ze Belletje zag kwamen de tranen. Maar ook Belletje moest weer huilen, dus snel flink zijn. Belletje mocht bij mama op schoot en toen de draadjes allemaal aangesloten waren en de Teletubbies op de TV waren, was het goed. Er lagen 5 kindjes op de afdeling, en allemaal keken ze Teletubbies, medicijn nummer 1. Mogen de ontwerpers wel een Nobelprijs voor krijgen. Het ging snel heel goed met Ananbel; ze at en dronk en om 7 uur ging ze braaf slapen. Mama en papa gingen naar het Ronald MacDonald Huis. Daar aangekomen was er geen kamer gereserveerd, terwijl de dames van de IC dat zeiden wel gedaan te hebben. Heel fijn weer. Gelukkig was er een kamer vrij! Mama viel snel in slaap en paps keek nog wat TV.

 

De volgende ochtend ging mama om 6.30 uur al weer naar Ananabel toe. Ze moest gewoon en haar intuitie was weer goed; Annabel was wakker en een beetje verdrietig. Ze voelde erg warm aan en toen mama de dekens terug sloeg zag ze dat Annabel baadde in het zweet en plas. Haar luier was doorweekt en haar pyjaaatje ook. Het hele bed was zeiknat.

De zuster zei dat dat nog maar net was, want ze had het eerder niet gezien.Maar mama had al aan de gesprekken gehoord dat het die nacht heel erg druk geweest was met de andere kindjes, kortom : geen tijd gehad om echte controles te doen.

Ananbel kreeg een flesje melk en snel daarna gaf ze over. Later at ze wel een boterham, dat wilde ze graag, maar ook dat kwam er weer uit. De KNO-arts was geweest voor controles en om 8 uur zei hij dat ze naar huis mocht. We moesten vervolgens wachten op de zaalarts, die heeft de eindbeslissing. Om 9.15 uur vond zij het ook wel oke. Ondertussen waren de Teletubbies op TV en Annabel was in slaap gevallen. Maar ja, als je ontslagen wordt, moet je ook meteen weg, niks slapen. ook al heb je de hele nacht wakker gelegen. Tijdens het slaapje zijn de onderzoeken gedaan en is het infuus verwijderd. Toen ze wakker werd van het aankleden, vrolijkte ze helemaal op.Als ze moet blijven, dan geeft ze zich over en doet ze ook alsof ze ziek is; ze kan niks, wil niet praten, wil niet zitten en wil alleen maar liggen TV kijken. Maar toen het infuus eruit was en ze kleren aan kreeg, was het over.

 

Dapper liep ze naar buiten en om 11 uur waren we thuis. Ze was wat pips, maar speelde lekker de hele dag in en rondom het huis. Zo flink. En eten en drinken gaat zonder problemen. Is ze een kanjer of niet?!


Posted: 19:57, 5/5/2006
Add Comment

Superkanjer!!

Hé lieve Belletje!

Wat fijn om te horen dat, ondanks al het gedoe eromheen, alles goed met je is gegaan. Wat ben jij een onwijze grote, sterkte meid zeg! Dat wist ik natuurlijk al, maar ondertussen wordt je dus gewoon nóg groter en wijzer geworden!
Ik ben blij dat je weer lekker thuis bent bij papa, mama en Binck. Hopelijk heb je geen last meer van de operatie en knap je gauw weer op.

Lieve Belletje, een hele dikke kus en knuffel van mij voor jou. Doe je papa, mama en Binck weer de groeten? Marloes.

Posted by Marloes Haanappel at 21:54, 5/5/2006

Link

<- Last Page | Next Page ->