Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Annabel, meisje met syndroom van Apert - Ik ben er weer!
Annabel, meisje met syndroom van Apert

Description

Ik ben Annabel en geboren op 5 december 2001 met het syndroom van Apert. Hier vertel ik mijn belevenissen.


My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends
* mijn eigen website

Ik ben er weer!

Sorry hoor, maar mama wilde de blog bijwerken op een andere computer en toen was ze het wachtwoord kwijt en toen kwam ze er niet meer in en nu dan eindelijk gelukt!

 

Operatie

Vrijdag 15 juni ben ik dan geopereerd. Maandags ervoor was de vooropname. Deze verliep voorspoedig en we hoefden vrijdag pas om 10 uur bij de Dagopname te zijn. Ik was derde in rij voor de operatie. Vanaf 4 uur niets meer gegeten en om 8 uur het laatste beetje appelsap. Ik wilde graag naar het ziekenhuis, want je kan er altijd zo leuk spelen. En in een bed rijden, in de lift met je bed. Ik was dus helemaal niet bang en mama ging mee.

 

Narcose

Met een infuus lukte het weer niet om mij in slaap te brengen. Er liep wel een adertje in mijn hand, maar op een of andere manier lukte het de anasthestist niet. Toen hij vroeg of hij moest stoppen zei ik ja, en toen hebben we het met het kapje geprobeerd. Ik heb niet gehuild! Mama wel.

 

Operatie

Na drie uur kwam papa mij uit de uitslaapkamer ophalen. Mijn oren hadden nieuwe buisjes gekregen. Moest ook wel want mjn trommelvliezen stonden bol van het vocht! Mama had dat wel gedacht omdat ik me een beetje raar gedroeg de laatste tijd. Ik was telkens om 6 uur wakker, hoorde heel slecht, viel heel veel en was een beetje onhandelbaar. Maar ja, ik had ook zoveel troep in mijn kop zitten!

Mijn ogen waren gecorrigeerd op het scheelkijken. Maar zoals zoveel Apertkindjes heb ik geen schuine bovenoogspieren. Ze hebben de onderspieren dus naar binnen gezet en strakker gemaakt. In mijn linkeroog hebben ze zelfs een hechting gemaakt.

 

Ik was erg overstuur want er zat een grote pleister over mijn linkeroog en zag verder niets. Mama werd erg emotioneel want ik zat onder het bloed. Mijn oren zaten onder, die pleister zat onder het bloed, ik moest heel hard huilen en schreeuwde dat die pleister eraf moest.

De andere kindjes op de zaal hadden eenvoudigere operaties gehad, amandelen eruit en zo. Die zaten lekker aan het ijs en schrokken wel van mij. Op een gegeven moment mochten zij allemaal naar huis. Ik sliep en werd af en toe huilend wakker. De anasthesist zou tussen 4 en 5 uur nog terug komen om te kijken hoe het ging, maar om 4 uur vond de verpleging dat we wel weg konden....... Mama was nog overstuur, ik was overstuur en de anasthesist was nog niet geweest. papa was Binckje ophalen en onze vriend Alex zou mama en mij ophalen. Maar die was er nog niet. Ondanks dat mama aangaf dat ze er geen vertrouwen in had, werden we buiten gezet. Daar stonden we dan, 2 huilende wezens op het parkeerdek, een rij van 20 mensen bij het parkeeraautomaat, dus mama s bij de kassa gaan afrekenen. Daar begrepen ze het niet dus riep ze.,  ik wil weg hier! Toen mochten we eruit, wat achteraf wel grappig was die situatie.

 

Herstel

De volgende ochtend, zaterdagochtend, moesten we ons om 9 uur weer in het Dijkzigt melden voor controle. )hadden we net zo goed kunnen blijven). Na even zoeken, was er een arts op een afdeling bij allemaal patienten. Ze controleerde snel of de hechting goed zat. Dat was het geval en toen mocht de pleister eraf. Ik was heel blij.

Maandags moesten we weer op contole bij de oogarts, maar ik had ondertussen wel een hinderlijk loopoor gekregen. De altijd goedlachse lieve Nicole van de poli heeft voor ons toen meteen een afspraak die ochtend bij de KNO geregeld.

 

De oogarts was lyrisch. Hij vond het bijzonder fraai, bijna geen littekens en heel mooi resultaat. De tweede oogarts was ook heel erg onder de indruk. Ze geven alle lof door aan professor.

Mijn oor was dus minder fraai met met druppels gaat het snel beter.

 

Nu

Nu gaat het erg goed. Mijn ogen zijn niet meer zo heel erg rood doorlopen, zien er mooi uit en mijn oor is ook beter. ik hoor weer, ik slaap beter en val minder.

Kortom, het was het wel waard.

 


Posted: 23:34, 28/6/2007
Add Comment

<- Last Page | Next Page ->